NL | EN

Ziek

Al sinds mijn geboorte heb ik last van chronische vermoeidheid. Mijn ouders vertelden me dat ik als peuter zittend begon te spelen, maar liggend eindigde... Van mijn 12e tot 28e had ik er niet zo heel veel last van had, door de gratis energie die jongeren nu eenmaal hebben. Helaas mede door de reguliere gezondheidszorg werd ik rond 1987 echt ziek (toen had ik het hele jaar een voorhoofdsholteontstekking, deels door mijn eigen schuld, maar de zeven antibioticakuren waren toen al medisch gezien een blunder). Ik ontwikkelde een heel scala van uiteenlopende ziekteverschijnselen en kreeg ook problemen met werkgevers (ik werkte toen in de automatisering).
In 1997 belde ik met iemand van de ME Stichting. Tijdens dat gesprek viel alles op zijn plaats: Chronisch Vermoeidheid Syndroom (ME is daarvan een specifieke versie). Het was goed om er een ‘naam’ aan te kunnen geven, maar daar wordt je helaas niet beter door. Wel kun je je leven erop instellen. Dat botste vooral in het begin heel erg met mijn ambities. Ik wil altijd van alles, ik kan niet stilzitten. Je leert er echter mee te leven.
Later kreeg ik chronische nek- en schouderklachten, door whiplash, opgelopen bij een busongeluk. De op een afrit (...) stilstaande bus werd van achteren aangereden door een truck met 50 ton puin. Ik was met een groep planetariummensen onderweg naar Stonehenge. De vragen van een paramedic over of ik ergens steken voelde wimpelde ik af, want moest natuurlijk naar Stonehenge... Ik had hoofdpijn, maar dat had ik vaak. Nu weet ik dat het wonder was dat ik het overleefd heb... Rond 2003 kreeg ik rugklachten. Ook niet nieuw maar nu wel heel erg en het ging ook niet meer weg.  
En dat leven is niet echt gemakkelijk. Elke dag hoofdpijn, vermoeid, spierpijnen, concentratie- en geheugenproblemen, slecht slapen, om er enkele te noemen. Ik ben echter een positief mens. Mijn bedrijf is thuis, en ik heb dus de perfecte ‘baan’. Ik kan mijn werk aanpassen aan mijn ‘staat van de dag’. Maar langdurige, zware klussen zoals mijn boekenserie Genieten van de sterrenkunde en de producten die wij eind 2015 uitbrachten, zijn dan niet echt verstandig... Zoals Marja mij steeds weer probeert voor te houden.





















Boven: Stonehenge was zo belangrijk voor me dat ik de pijn van de whiplash negeerde...